[Weekly inspiration] Achter je grootste angst ligt je grootste verlangen

‘Achter je grootste angst ligt je grootste verlangen’. Dat is iets dat iemand me ooit zei en dat is me altijd bijgebleven.
 
In 2014 ging bij mij de knop om na een burn-out. Ik besloot sindsdien om niet meer te luisteren naar mijn eigen bullshit en alles wie ik dacht te zijn grondig onder de loep te nemen. Dat begon bij het ontdekken hoe ik gevormd bent tot de persoon die ik op dat moment was. Je gaat dan inzien wat de rol van je vader en moeder is geweest in de vorming van je persoonlijkheid. De moeder die er altijd was met thee en een koekje als ik uit school kwam. En mijn vader die veel aan het werk was en in het weekend coach was in het voetbalteam waarin mijn twee jaar jongere broertje speelde. Ik had niets met voetbal en was meer op mezelf. Ik schreef veel verhalen en ik herinner me dat ik een oude bandrecorder gebruikte en hoorspelen maakte en daarbij ook liedjes zong. Ik speelde ook altijd scènes uit tv-series en films na, daar lag in mijn jeugd vooral mijn passie.
 
Ik realiseerde me dat ik vanaf mijn 20ste het bankwezen stapte, om de band met mijn vader te herstellen. Hij zat ook bij de bank namelijk. Ik zocht naar bevestiging, voelde me niet goed genoeg. Door jarenlang in het bankwezen te zitten, werd ik gezien door hem, werd ik erkend door het goede werk dat hij me zag leveren. Ik deed het ook goed, had altijd goede beoordelingen en was altijd geliefd bij de klanten en collega’s. Ik maakte er het beste van. Maar het was nooit mijn roeping. Ik wist niet wat mijn roeping dan wel was.
 
Ik ging noodgedwongen een HBO-opleiding doen om dat ik dacht dat het nodig was, om hogerop te komen. Maar het zoog me juist leeg. Ik vluchtte in verslavingen, zoals veel eten en regelmatig drinken. Leren voor een tentamen ging gepaard met het eten van een zak chips. Voorafgaand aan een tentamen ging ik nog even naar de Mac voor een BigMac menu en vaak nog wat extra burgers om de leegte te kunnen opvullen. Ik werk steeds vermoeider en mijn concentratie zakte naar een nulpunt. Totdat het tijdens een tentamen zwart voor mijn ogen werd. Het leek alsof mijn hoofd explodeerde en mijn hart ging als een gek tekeer. Ik ben naar buiten gelopen en heb kilometers gewandeld. Ik weet niet meer hoe, maar ik ben vanuit Diemen naar de Arena gelopen. Ik was letterlijk opgebrand.
 
Vanaf dat moment wist ik dat er echt iets moest veranderen in mijn leven. Stoppen met bullshit, stoppen met zorgen voor anderen, stoppen met pleasen en op zoek naar mezelf en mijn ware potentieel.
 
Nu vier jaar later is er veel gebeurd. Ik heb alles uit de kast getrokken om mezelf terug te vinden. Bijna 2 jaar geleden voelde ik dat het mijn missie was om met mannen te gaan werken, hooggevoelige mannen. Ik wist niks van ondernemerschap, maar ben gewoon begonnen naast een fulltime baan nog steeds in het bankwezen.
 
Een jaar met vallen en opstaan, waarin ik van een businesscoach veel leerde. Eind vorig jaar besloot ik met mijn werkgever in gesprek te gaan, want om mijn missie volledig te leven, voelde ik dat ik het bankwezen definitief vaarwel mocht zeggen. In de gesprekken met mijn vrouw kwam er veel angst kijken: Wat nu als het niet lukt? Wat nu als we de hypotheek niet meer kunnen betalen? Wat komt er dan van ons en onze beide zoons terecht?
 
En toen kwam de zin ‘Achter je grootste angst zit je grootste verlangen’ weer bij me binnen en voelde sterk dat ik die angst mocht doorvoelen. Ik deed iets dat ik heel moeilijk vond. Ik ging in gesprek met mijn ouders. Ik deelde met hen mijn mijn plan om mijn missie te gaan leven, ik maakte mijn angst bespreekbaar en ik vroeg hen om ondersteuning, mocht het misgaan.
 
En het voelde bevrijdend alles gezegd te hebben. Mijn ouders reageerden vol lof, enthousiasme, ze moedigde me aan om echt mijn passie te gaan leven. Ik voelde tevens hun eigen stukken, omdat hen dit nooit geleerd was. Ze stonden voor 100% achter me.
 
Ik realiseer me nu dat ik me vanaf dat moment volledig gezien voelde. Een enorme dankbaarheid komt over me heen. Soms wil ik nog niet zien, wat ik tot nu toe heb bereikt. Dan kijk ik naar wat er nog niet is. Dan kijk ik alleen wat ik nog mag leren en mag doen om mezelf verder te ontwikkelen en mijn missie nog sterker neer te zetten.
 
Maar man…ik zie nu pas waar ik vandaan kom en waar ik nu sta en dat ik even goed mag zien en doorvoelen dat het moment waar ik nu ben precies goed is. Ik mag mezelf toestemming geven door die boosheid heen te gaan, want het is geen boosheid. Het is nog een stukje van het kleine jongetje dat bang is om op zijn bek te gaan. Bang dat het niet gaat lukken. Bang dat ik nu nog niet goed genoeg ben.
 
Ik zie nu vlijmscherp waar ik NU sta en wat ik nu te doen heb. Geen tijd meer voor bullshit en ik heb mijn missie voluit te leven. Meer hoef ik niet te doen.
 
Hoe voelt het voor jou? Voel je volledige vrijheid in je doen en laten? Voel je dat je je volledige potentieel leeft? Zie je volledig je (eigen)waarde? Of houd je je in? Laat je niet alles van jezelf zien? Door welke angst houdt je jezelf klein?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *